Przez 12 lat dyktatury Stalina
świat otrzymał wiele sprzecznych doniesień o tym,
jak wygląda budowa socjalizmu w Rosji.
MEKSYK, SIERPIEŃ 1940
O, Frank.
Mój angielski jest okropny.
Muszę to wciąż przewijać do początku,
żeby zrozumieć szczegóły.
Wierzy pan amerykańskim dziennikarzom?
Nie, ale muszę wiedzieć, jak okłamują zachodnich obywateli.
A może pan zazdrości?
Wyobraża pan sobie, że prowadzi ten pochód?
Nie współczuj mi.
Nie przegrałem.
Na zwycięzcę też pan nie wygląda. Nawet w domu pana obserwują.
Gdzie te zwycięstwa, Trocki?
Tutaj.
Moje zwycięstwa.
MEKSYK, 21 SIERPNIA 1940
Uważasz Stalina za zwycięzcę?
No pewnie. Stworzył imperium.
Nic takiego. Jest ofiarą. Zakładnikiem własnych lęków.
Żyje w świecie pełnym wrogów.
W większości wyimaginowanych.
Jak gdyby pan nie miał wrogów.
Przynajmniej mam o wiele więcej wolności...
- Co się stało? - Szlag!
Lwie Dawidowiczu!
Lwie Dawidowiczu.
Ej, wyłącz to!
Stale obwinia pan Stalina, ale to pan przywrócił karę śmierci.
- Była potrzebna. - Komu? Panu?
Rewolucji.
MOSKWA, KREML, 1918
Wezmę ten. Przywykłem do niego.
Choć broń nam nie pomoże, jeśli nas stracą.
Upiliśmy się sukcesem.
Ale zająć stolicę to nie to, co zająć kraj.
Nawet jeśli, musimy się skupić na utrzymaniu władzy.
Stalin mówi o tym Leninowi.
Dywagują, czy nie zastąpić was Szczastnym.
Skąd macie tę informację?
Nieważne. Macie słaby posłuch w marynarce,
a nominacja Szczastnego wzmocniłaby władzę,
jednocześnie osłabiając was.
- Jakowie Michajłowiczu. - Tak?
Skąd ta szczerość?
Powiem tak.
Też boję się wzmocnienia Stalina, dlatego pomagam jego rywalowi.
A my nie jesteśmy rywalami?
Nie jesteśmy.
A więc nie macie się czego bać.
KRONSZTAD, KWIECIEŃ 1918
Czemu czekamy tutaj? Nie mógł nas przyjąć w gabinecie?
Nie ma gabinetu. Ciągle na okrętach albo w garnizonie.
Nie, chce nam pokazać, że jesteśmy na jego terenie.
Idzie.
Towarzyszu, proszę wybaczyć.
Marynarka wymaga mojej ciągłej obecności.
Rozumiem doskonale.
Pierwszy bohater Rosji nie musi się tłumaczyć.
Gazety nazywają waszą lodową przeprawę heroiczną.
Ironia jest nie na miejscu, towarzyszu.
Tylko dzięki Szczastnemu Floty Bałtyckiej nie zajęli Niemcy.
Porozmawiamy sami?
Jak wiecie, przybyłem w ważnej sprawie.
Niemcy idą na Piotrogród. Nie mamy ich jak zatrzymać.
Jeśli przerwą front, zajmą Kronsztad.
Zapobiegliście przejęciu Floty Bałtyckiej,
ale postanowiliśmy przygotować ją do zniszczenia.
Rozumiem.
To nadzwyczajny środek, ale nie ma wyjścia.
Nie zajmą Kronsztadu. Będziemy walczyć do ostatniego.
Oczywiście. Ale wiecie, że zgodnie z traktatem brzeskim nie mamy prawa...
Moi ludzie ryzykowali życie,
płynąc z Rewla do Helsinek i do Kronsztadu.
A teraz mam zniszczyć okręty?
Właśnie tak.
To tajna operacja. Proszę ją zlecić wiarygodnym osobom.
Zostaną sowicie wynagrodzeni.
Nie przyłożę do tego ręki.
Tu nie chodzi o to, czego wy chcecie, Szczastny.
- To rozkaz! - Odmawiam wykonania.
Przypominam o przysiędze.
Przysięgałem Rosji.
A flotę ratowałem nie po to, żeby ją niszczyć.
Agenci Dzierżyńskiego donoszą o spisku w celu uwolnienia Romanowów.
Należało się spodziewać.
Przetrzymując cara na Uralu, tworzymy wrogom flagę.
Symbol, który jednoczy.
Problem cara trzeba tak czy inaczej rozwiązać.
Nie można go tak zostawić.
- Wasze opinie? - Otwarty proces.
Nagłośniony przez prasę.
Pokażemy całemu światu pełen obraz rządów Romanowów.
Dwie wojny. Pogromy. Głód.
Czy Armia Czerwona zapewni carowi bezpieczny przejazd?
Trasy kolejowe kontrolują Czesi.
Zbuntowani po waszej próbie rozbrojenia ich.
Nawet jeśli towarzysz Trocki zapewni carowi transport,
w co nie wątpię,
to jakie mogą być rezultaty procesu?
Ci, którzy nas popierają, doskonale wiedzą o zbrodniach cara.
A przeciwników i tak nie przekonamy.
Sermuks, wezwijcie pilnie Szczastnego do Moskwy.
Po co?
Po nagrodę. Wszak to bohater.
Przepustka?
- Wy dalej nie możecie. - Dlaczego?
Zaczekaj.
- Można? - Tak.
Dzień dobry, towarzyszu Szczastny. Usiądźcie.
Usiądźcie, usiądźcie...
A więc... nie chodzi o nagrodę?
Zlekceważyliście mój rozkaz.
Naprawdę sądziliście, że tak to zostawię?
Wasze rozkazy są nieudolne, czyli szkodliwe.
Szkodliwe? Dla kogo?
Dla Rosji.
Jesteście żołnierzem.
Powinniście wiedzieć, że niewykonanie rozkazu to zdrada.
Aresztować go.
Raskolnikow. Słyszeliście?
Aleksieju Michajłowiczu. Oddajcie broń.
Nic wam to nie da. Sąd mnie uniewinni.
Czyli nie musicie się bać.
Nie boję się.
Pamiętajcie, Trocki, czyje bagnety podtrzymują waszą władzę.
Wyprowadzić.
Aresztując Szczastnego, rzuciliście wyzwanie flocie.
Radykalne elementy wśród marynarzy chcą obalić rząd bolszewików
i zaprowadzić dyktaturę floty na czele ze Szczastnym.
Aresztujcie ich.
Aresztowaliście już Czechów. I co wyszło?
Aresztowania tylko pogorszą sytuację.
Jesteśmy rządem. Nie musimy się dostosowywać.
Lwie Dawidowiczu, sądzę, że każdy z nas uważa,
że wygląda pan dziś niezwykle imponująco.
Niepotrzebnie zaniedbujemy estetykę rewolucji.
Z mankietami pozostajemy obcymi dla mas.
Wreszcie coś istotnego.
Istotna jest, towarzyszu Koba, groźba przewrotu.
Do niego dążył Szczastny.
Macie dowody?
Mam pewność. To ważniejsze, towarzyszu Swierdłow.
Szczastny stanowi zagrożenie dla rewolucji.
Któremu lepiej zapobiec, niż zmagać się ze skutkami.
A jak mu zapobiec?
Każda godzina Szczastnego w celi obraca się przeciw nam.
To tak, jak z Romanowami. Tylko prowokujemy nimi wrogów.
Uważam, że należy przywrócić karę śmierci.
- Sprzeciw. - To powrót do caryzmu.
Zniesienie kary śmierci to największe osiągnięcie rewolucji!
Które trzeba poświęcić, żeby ratować tę rewolucję.
Otaczają nas wrogowie. Każdy jest przeciw nam.
Niemcy, Czesi, Ententa, Kappel, wrogowie wewnętrzni.
Zbliża się wojna, której nie wygramy bez tego narzędzia.
- Stracimy lud. - Przeciwnie.
Lud to poprze.
Pokażemy mu, że jesteśmy gotowi bronić jego interesów do końca.
Rewolucji potrzeba takiego narzędzia.
Tylko przeciw której klasie się go zastosuje?
Usiądźcie.
Sama myśl o karze śmierci
otrzeźwi bardzo wielu.
Jestem za.
Niczego takiego nie było.
Nie można pozwolić mu wyjść.
Jest wrogiem. To kwestia przeżycia.
Naszego i rewolucji.
Uniewinnią go. Moje zeznanie nie wystarczy.
Poprę was.
Zróbcie, o co proszę. Resztą zajmę się sam. Dobrze?
I wiecie co? Nie bójcie się tak.
Rozmawiając z oficerami marynarki, dowiedziałem się, że towarzysz Szczastny
rozgłaszał panikarskie plotki,
jakobym miał zamiar zniszczyć flotę.
Rozpowiadając to, towarzysz Szczastny miał jeden cel.
Zawiązanie kontrrewolucyjnego spisku we flocie.
Jeśli to spisek, to gdzie inni spiskowcy?
Towarzyszu!
Z czasem, towarzyszu Szczastny, znajdziemy wszystkich.
Skończyłem.
Obrona nie ma więcej pytań do świadka.
- Tak więc sąd... - Oskarżenie ma jeszcze świadka.
Komisarz Morskiego Sztabu Generalnego, towarzysz Raskolnikow, chce zeznawać.
Towarzyszu sędzio, Raskolnikowa nie zgłoszono
i nie ma go w dokumentach ze śledztwa.
Co jest ważniejsze?
Prawda czy procedury?
Ta sprawa jest bardzo poważna.
Jeżeli świadek chce zeznawać, jesteśmy zobowiązani go wysłuchać.
Jesteśmy gotowi go wysłuchać.
Kapitan Szczastny
prowadził kontrrewolucyjną propagandę w dowództwie floty.
Również mnie nakłaniał do obalenia władzy sowieckiej
i ustanowienia dyktatury Floty Bałtyckiej.
Czyli jego własnej.
On łże!
- Nie wierzcie mu! - Proszę o ciszę!
- Sprzedawczyk! - Wyprowadzić go!
- Siądźcie. - Swołocz!
On kłamie, nie wierzcie mu!
Towarzyszu Raskolnikow,
przypomnicie nam, kiedy do tego doszło?
Do czego?
Kiedy Szczastny zaprosił was do spisku?
Nie pamiętam dokładnej daty.
Tak...
Może chociaż podacie nam miesiąc?
Kwiecień. Tak sądzę.
Doprawdy? A czemu mówicie o tym dopiero teraz?
Czemu nie powiadomiliście przełożonych, nie poprosiliście o śledztwo?
Ponoszę pełną odpowiedzialność za ten błąd.
Powiedzcie. Gdzie odbyło się rzeczone spotkanie?
Nie pamiętam. Chyba w moim gabinecie.
Towarzysz Szczastny wymienił jakieś nazwiska?
Pozostałych spiskowców.
Nie.
Nie. Czyli w spotkaniu uczestniczyliście tylko wy i on?
- Tak. - Jasne. No cóż...
Nie mam już pytań do towarzysza Raskolnikowa.
A nazwać go świadkiem? Przepraszam.
Język nie pozwala.
Oskarżenie nie przedstawiło żadnego przekonującego dowodu
na rzekomą zdradę oskarżonego.
A wszystko, co usłyszeliśmy od obrońców,
ukazuje kapitana jako patriotę i wiernego sługę Rosji.
To wszystko.
Sąd udaje się na naradę.
Towarzyszu Trocki, dokąd?
- Towarzyszu, nie macie prawa! - Siadać na swoim miejscu.
Siadać na swoim miejscu.
Towarzyszu Trocki, nie wolno panu tu przebywać.
Ze względu na wyjątkową ważność tej rozprawy dla interesu państwa,
muszę mieć pewność, że wydacie właściwy wyrok.
Nie macie prawa mówić nam, co robić! Takie są zasady!
Do diabła z zasadami, jeśli przeczą one zdrowemu rozsądkowi.
Musicie zrozumieć, że tam, na sali sądowej, siedzi wróg.
To bohater.
Owszem, dokonując heroicznego czynu, zdobył popularność
z zamiarem wykorzystania jej przeciw władzy.
Ta kontrrewolucyjna gra się nie powiodła, a wyrok powinien być jak najsurowszy.
Jakąkolwiek próbę
złagodzenia wyroku uznam za zdradę.
Obradujcie.
Rozstrzelany, stanie się męczennikiem marynarzy.
Nie. To ja stanę się dla nich Bogiem.
- Uwierzcie, znam psychologię mas. - Zbuntują się.
Nie mają przywódcy i nie są zorganizowani.
Musimy ich uprzedzić. Uderzyć najpierw.
Jak? Zastrzelić go na miejscu?
W centrum Moskwy? Usłyszą.
Nie usłyszą.
Agranow!
Stań tutaj.
Zapalaj.
Nic nie widać, oświetl go.
Nie trudźcie się.
Mierzcie w jasne.
Gotów!
Cel!
Pal!
MOSKWA, 1918
Trocki.
Zabiłeś człowieka, któremu do pięt nie dorastałeś.
Zabijając cię, ocalę Rosję.
Tato.
Tato, zapomniałem ołówków!
- Spokojnie. - Boli.
Wcale nie boli.
Już dobrze.
Dzielny chłopak. Chodźmy.
Przywracając najwyższy wymiar kary dla własnych celów,
otworzył pan puszkę Pandory.
Musiał pan to rozumieć.
Następnymi ofiarami stali się Romanowowie.
Egzekucja carskiej rodziny była potrzebna
nie tylko dla nastraszenia wroga i pozbawiania go nadziei.
Nie. Przede wszystkim dlatego, żeby wstrząsnąć naszymi,
pokazać im, że nie ma odwrotu.
Przed nami całkowite zwycięstwo albo klęska.
A wie pan, że carewicz nie zginął od razu?
Dobili go bagnetem.
Nie interesowało mnie to. Nigdy.
Nie pojmuję tego zainteresowania. Uważam je za haniebne.
Z perspektywy historycznej i moralnej
śmierć carewicza znaczy nie więcej
niż śmierć setek tysięcy dzieci, które skazał na zgubę carat.
Skoro już komuś współczujesz, to im.
A może ich życie znaczy mniej w oczach Stwórcy?
Nie kierowało nami burżuazyjne poczucie winy,
lecz historyczna konieczność.
Co tam się dzieje?
Muszą to robić akurat teraz, kiedy pracuję?
Skoro już wspomniał pan o moralności,
to co powie pan o słowach Woroszyłowa, który nazwał pana, cytuję:
„Twórcą i siła sprawcza czerwonego terroru.
Trocki umacniał swoją władzę
masowymi egzekucjami zasłużonych komunistów”.
Woroszyłow. To akurat nie jest najlepszy przykład.
Ma listy osób skazanych na śmierć, z pańskim podpisem.
Jacson, nie można zmienić świata, niczego w nim nie zmieniając.
Z punktu widzenia walki klas moje czyny są całkowicie usprawiedliwione.
Skazywałem wrogów, którzy chcieli oddać ludzkość w niewolę.
I nie myśl, że do nas nie strzelano.
ROSJA, 1918
- Towarzysz przewodniczący! - Kontynuujcie.
A więc tak. Wróg próbuje odbić ten fragment frontu.
Dlatego nasze główne zadanie to maksymalnie wzmocnić przyczółek.
Nie, musimy dalej rozwijać natarcie.
Pchnąć wszystkie siły w wyłom, dopóki wróg jest w panice.
Nie unikniemy ofiar w ludziach,
ale na tym odcinku frontu...
Towarzyszu Tuchaczewski. Wy dokąd?
Do waszego wagonu.
Chcecie zająć moje miejsce, towarzyszu.
Więc ja zajmę wasze.
Towarzysze, dostanę herbaty?
Dlaczego jesteście z nami?
- Służę Rosji. - To wiem. A poza tym?
Pół roku temu byłem kapitanem. Teraz dowodzę armią.
A więc chodzi o ambicję?
Nie podzielacie naszych poglądów?
A co jest dla was ważniejsze? Moja lojalność czy poglądy?
Obaj chcemy silnej armii. To nas łączy.
Dokonaliście niemożliwego.
Natchnęliście armię duchem ofiary i posłannictwa.
Żołnierze was zaakceptowali, uwierzyli w was.
A miesiąc temu nazywali was przyjezdnym Żydkiem.
Teraz mówią: „Żydzi są na Kremlu, a Trocki jest nasz”.
Wasze słowa to miód na uszy, ale miłość ludu jest niestała.
Carskich oficerów też lubili.
Nie było wśród nich Napoleona.
Co tak stoicie jak posąg, Sermuks?
Mówcie!
Był zamach na życie Lenina.
Niejaka Fanny Kapłan postrzeliła go z rewolweru.
...STAN KRYTYCZNY...
Wracam do Moskwy, natychmiast.
Najgorsze za nami.
Lekarze są pewni, że Władimir Iljicz się wyliże,
ale taka poważna rana
będzie miała na niego wpływ.
I na nas.
Należy wyciągnąć z tego wnioski.
Jakie?
Władimir Iljicz uznaje surowe metody.
Skorzystajmy z jego nieobecności, żeby złagodzić politykę.
Co konkretnie proponujecie, towarzyszu Kamieniew?
Zakończyć rozlew krwi. Ogłosić ogólnokrajowe pojednanie.
Rozpocząć dialog.
Z kim? Z burżuazją? Z popami?
Budujemy przyszłość, w której nie ma miejsca dla wszystkich.
Niech zginie nawet 30, 50, 70 procent ludności.
Reszta pójdzie z nami drogą komunizmu.
Nie widzicie?
Na przemoc wróg odpowiada przemocą.
Nie taką. Odpowiemy gorszą.
Dojdziemy do granic, przy których wrogom zabraknie odwagi.
Nasze okrucieństwo będzie... biblijne.
Zniesiemy sądy i prawo.
Rozstrzelamy co ważniejsze ugrupowania, wrogo do nas nastawione.
Zorganizujemy obozy koncentracyjne.
Stworzymy machinę do zwalczania kontrrewolucji.
I będziemy karać.
Nie tylko winnych, ale i potencjalnie niebezpiecznych.
Wróg musi wiedzieć, że za każdą kroplę naszej krwi
zapłaci rzeką swojej.
Tak rodzi się nowy świat.
A porodów bez krwi, brudu i gówna nie ma.
To kwestia przeżycia. My albo oni.
Tylko pokazując wrogowi, że nie zatrzymamy się tam, gdzie on,
zdołamy złamać jego wolę.
Zgadzam się z towarzyszem Trockim.
Przekażę wasze stanowisko Leninowi.
Nie. Nie ma czasu. Trzeba działać od razu.
- Gdzie Kapłan? - W celi.
Rozstrzelajcie ją od razu, żeby opisały to jutrzejsze gazety.
Przesłuchują ją, nie wydała wszystkich.
Po co nazwiska?
Nie będziemy rozstrzeliwać konkretnych winnych,
lecz tych, dla których nie ma miejsca w przyszłości.
To najwyższy rodzaj wojny klasowej.
Niedługo, bardzo niedługo stworzony przeze mnie Związek Sowiecki
zajmie połowę świata, a potem cały świat.
I co sądzisz? Wygrałem czy przegrałem?
Zależy, czy podoba się panu stworzony przez pana świat.
Dostał pan to, czego chciał? Czy wyszło inaczej?
To ciągły proces, Frank.
Tak, życie stale przynosi nieoczekiwane zmiany.
Przynajmniej zrobiłem wszystko
dla zwycięstwa nad wrogami rewolucji.
Czyli przeciwników bolszewików.
Tak. Bo to bolszewicy byli rewolucją.
Tylko oni walczyli za robotników.
Chłopów, żołnierzy i marynarzy. Tylko oni.
A z kim walczyliście w Kronsztadzie?
Tam nie było panów i popów.
Tylko robotnicy i marynarze. Ci sami, którzy wynieśli was do władzy.
KRONSZTAD, MARZEC 1918
Od trzech i pół roku
bolszewiccy uzurpatorzy są u władzy.
Od trzech i pół roku ich oddziały okradają wieśniaków,
skazując ich na śmierć głodową.
Od trzech i pół roku
składają ofiary swoim krwawym bogom:
Leninowi i Trockiemu.
Stworzyliśmy mit o rewolucyjnych marynarzach,
w który sami uwierzyli.
Nie poprą ich robotnicy Piotrogrodu?
Ten, kto ma gazety, włada umysłami, Tuchaczewski.
Sądzą, że za buntem stoi carski generał Kozłowski.
A buntowników nienawidzą bardziej niż nas.
- Robotnicy was nienawidzą? - Część z nich.
Nie są jednorodni, ale to drobnostka.
Żądamy oddania władzy ludowi!
Żądamy szansy dla bezpartyjnych!
Przywrócić władzę Radom,
zmiażdżonym żelazną łapą komunistów!
Pozwolić chłopom znów gospodarzyć na własnej ziemi!
Powiedzcie lepiej, jak zdławicie rebelię.
Wolałbym zrezygnować z tego zadania. Jeśli można.
Dlaczego?
To nie front.
Co innego walczyć z wrogiem,
a co innego karać swoich, robotników, marynarzy.
Od kiedy to stali się dla was swoimi, towarzyszu Tuchaczewski?
Tak czy inaczej, to nie przynosi chwały.
Spójrzmy na to z innej strony.
To wyzwanie, próba dla waszych zdolności przywódczych.
Dzień dobry.
Potraktujcie to jak występ.
- Występ? - Właśnie.
Choć raz możecie zagrać pierwsze skrzypce.
Jesteście zawodowcem i zawsze osiągacie cele.
Tak więc myślę, że nie sprawi wam to trudności.
Stąd, z tego miejsca,
my, rewolucyjni marynarze Kronsztadu,
zaczniemy to, co już dawno trzeba było zrobić!
Wyzwolimy Rosję!
Obaliliśmy cara. Obalimy i komunistów!
Zatrzymaj się! Stój.
- Co to za smród? - Paliwo. Palą trupy.
Towarzyszu Trocki.
Pamiętacie mnie?
Jakow Agranow. Razem rozstrzelaliśmy Szczastnego.
Służę teraz w CzK.
Mamy teraz mnóstwo roboty.
Pozostali ich wspólnicy, znajomi, krewni.
Trzeba się wziąć za te ścierwa.
MOSKWA, 1921
Z Leninem źle.
Nadia mówi, że jest słaby i często mdleje w pracy.
Wstawili mu sofę, przeważnie leży na niej.
Kto teraz rządzi?
Stalin.
Umocnił się, gdy cię nie było.
Otoczył się poplecznikami i awansował ich.
Zachowuje się jak turecki wezyr.
- Witajcie, towarzyszu Trocki. - Witam.
Nie wolno wchodzić. Może pracować tylko rankiem.
Ja nie na długo.
Wszyscy się dostosowujemy, towarzyszu Trocki.
Obawiam się, że i wy musicie.
Przyjdę jutro.
Jutro Lenin będzie w Gorkach.
Przyjdźcie do mnie o ósmej, omówimy wszystko.
Mógłbym porozmawiać teraz, niestety jestem zajęty.
Jak nie to, to tamto. Wojna skończona, zrobiliście swoje.
Teraz nasza kolej.
Kiedy byłem mały,
jeszcze w Symbirsku,
mieszkał z nami dozorca.
Uważał, że całe zło tego świata bierze się z książek.
Według niego książki były taką instrukcją
z krainy diabłów.
Naprawdę sądził, że od książek można oślepnąć.
Wtedy się z niego śmiałem, ale teraz myślę, że może miał rację.
Oślepliśmy.
Zawsze byłem świadomy swoich czynów
i niczego nie żałuję.
Tak?
A ja bardzo żałuję tego, co zrobiłem z carem.
Nic nie zrozumiał.
Nie zdążył.
Nie zdał sobie sprawy z nieuchronności śmierci.
Musiał okłamywać dzieci.
Mówić im, że będzie dobrze.
Tak jak i ty. Obiecałeś dzieciom, że będzie dobrze.
Tak.
Wroga trzeba...
utrzymywać w oczekiwaniu śmierci.
Cieszyć się strachem, który będzie zżerał go od środka.
Stalin tak robi.
Pluję na niego. To nie więzienie, a ja jestem wolny.
Nie oszukuj się, Lwie.
Uciekasz w świat fantazji i duchów.
Bo narasta w tobie strach.
I cokolwiek sobie wmawiasz, dobrze wiesz,
że żyjesz tylko dlatego, że wąsaty ci na to pozwala.
Dosyć.
Stale wpatrujesz się w oblicza innych i pytasz sam siebie:
„Kto mnie zdradzi? Kto z nich i kiedy?”.
Milcz!
A twoje ciało krzyczy:
„Szybciej! Prędzej! Bo dłużej tego nie zniosę!”.
Nie boję się śmierci.
Boisz się. Każdy się boi, ty też.
Jesteś człowiekiem, a nie Bogiem czy prorokiem.
Człowiekiem z krwi i kości.
I boisz się, bo nie wiesz, co tam jest.
Co czeka po drugiej stronie.
A jeśli trzeba będzie zdać sprawę?
Co im powiesz?
A mówisz, że się nie boisz.
Idź. No idź, wyjdź na ulicę.
Zakończ to teraz.
Chodźcie! Nie boję się was.
Słyszycie? Gdzie się chowacie?
Señor, wszystko w porządku?
Señor, co się stało?
Señor?
Pablo, dzwoń po karetkę! Źle z nim.
Lowa!
Sylvio, dzwoń po lekarza.
Tekst: Artur Wierzchowski